| تبليغات | X |
|
درزندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته ودرانزوا می خوردومی تراشد
|
الهی چه مظلومانه می سوزم در آتش عدالتت
الهی............
الهی بامن بگو...... من مسیح کدام عصر بی ایمانم
با من بگو به کیفر کدامین گناه بر صلیب قهر تو مصلوبم؟
من روح عاصی کدام انسان منسوخم؟
من بذر آفت زده ی کدام خاک بی حاصلم؟
من برگ خزان زده ی کدام پاییزم کاینچنین دردست طوفان سرنوشت اسیرم؟
با من بگو یهودای تقدیرم در کدام برزن به انتظار نشسته است تا مرا
تسلیم عدالت تو کند ، به جرم آنچه باید باشم ونیستم!
الهی....
بیا بازگردیم ، بیا بازگردیم به نخستین روز درد ، به لحظه ی آغاز
به آنجا که تندیس درد مرا ساختی......!
بیا بشکن این تندیس بی قرار عاصی را
رهایم کن ، رهایم کن
که روحم چنان بزرگ شده است که تمام جهان را در آغوش می گیرد
الهی بسوزانم ، بسوزانم
سوختنی چنان عظیم که خاکسترم نیز از درد تهی شود
بگذار ققنوس وار باردیگراز خاکسترم برخیزم..........
برخیزم آنچنان که می خواهم.............. درکالبدی دیگر
یا حق
