|
درزندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته ودرانزوا می خوردومی تراشد
|
منم یک تنهای خسته ، یه بریده، گرفتار روزای خاکستری که به مدد این وبلاگ اومدیم دلتنگی هامونو بریزیم تو این دنیای مجازی،حرفایی که شاید هیچوقت نتونی به کسی بگی ومثه یه زخم چرکی تا آخر عمر رودلت میمونه اسمم مسافر هرکی اهل دل،اهل دلتنگی ،زمینی نیستو آسمونی هرکی راز پریدنو بلده بالای پرواز مارو هم بگیره
یاحق